Rolls
De hovenier van de toekomst rijdt in een Rolls. Zo,
daar kunt u het weekend mee in, maar ik meen het wel. Inkomens blijven er op
vooruit gaan, Nederland moet groener en ondanks de kredietcrisis barsten de
65+’ers van het geld. Zowaar een ideale mix voor groei in ons vak. Laat het geld
maar stromen.
De hovenier van de toekomst rijdt in een Rolls. Zo, daar kunt u het weekend
mee in, maar ik meen het wel. Inkomens blijven er op vooruit gaan, Nederland
moet groener en ondanks de kredietcrisis barsten de 65+’ers van het geld. Zowaar
een ideale mix voor groei in ons vak. Laat het geld maar stromen.
Toch hoor ik ook andere geluiden. Met name hoveniers die al een paar jaar mee gaan, zijn een beetje moe gestreden. Misschien gaan de jaren tellen, maar het is nu eenmaal zo dat het vak zijn tol eist. En dan bedoel ik niet alleen de lange dagen maken of het zware werk.
Toch hoor ik ook andere geluiden. Met name hoveniers die al een paar jaar mee gaan, zijn een beetje moe gestreden. Misschien gaan de jaren tellen, maar het is nu eenmaal zo dat het vak zijn tol eist. En dan bedoel ik niet alleen de lange dagen maken of het zware werk.
Nee, gek genoeg hoor ik daar geen enkele klacht over. Kennelijk nemen we dat graag voor lief. Het is niet anders en daar staan mooie dingen tegenover. Je creëert iets waar je trots op bent. Buiten fysiek bezig zijn, houdt je gezond.
Nee, het is het gezeur eromheen. Het nalopen van je debiteuren, het gezeur met je medewerkers en de regeltjes. Dáár word je gek van. Of het nu gaat om het vervangen van een erfafscheiding, de milieuvergunning, of het investeren in je bedrijf. Élk creatief idee wordt met de grond gelijk gemaakt, zo lijkt het.
“Had je maar geen ondernemer moeten worden”, zei een goede vriend van me, als ik weer eens zat te zuchten, omdat ik achter mijn geld aan moest. En hij had gelijk. Het hoort er allemaal bij. Met alleen vakwerk leveren kom je er niet. Dan kun je beter bij een baas gaan werken. En, inderdaad, ik ben bij een baas gaan werken. Ik moet zeggen, het bevalt me uitstekend.
En ja, ook ik krab me wel eens achter de oren. Had andere keuzes gemaakt, had andere strategieën gevolgd, anders gecalculeerd. En ja, ik heb zeker met mijn vuist op tafel geslagen. Was het er niet mee eens, wilde het anders. Als eigen baas riep ik iets en iedereen keek om, nu kijkt alleen de hond op: “gaan we al lopen?”
En dat is wennen. Inderdaad. Maar ik heb het losgelaten. Het is niet meer aan mij. Ik doe de dingen waar ik goed in ben en werk met plezier. En weet u, langzamerhand ontdek ik nieuwe dingen. Ik ontdek dat anderen ook goeie ideeën hebben die werken. Dat ik talenten heb die ik niet voor mogelijk hield. Nieuwe uitdagingen, nieuwe kansen. Van ondernemer met een groot ego naar teamspeler met respect.
Ik hoef niet meer zo nodig de grote jongen uit te hangen. Het klinkt gek, maar het grote geld, het boeit me niet.
Dus die Rolls? Hij is er! Voor u!
| Reageer |
