WEBLOG Ruud Aanhane

VHG

Wat er allemaal gaande is, weet ik niet. Eerlijk gezegd ben ik het verhaal een beetje kwijt met de VHG. Met alle verloop van personeel lijkt de vereniging in zwaar weer.

21 jaar geleden, in 1987, werden we lid van de NHG, De Nederlandse Hoveniers en Groenvoorzienersvereniging. We waren het enige lid in Zuid Holland. Wij maakten ons niet druk om sectorbesturen, hadden nooit van roadshows gehoord.

Nee, de enige reden waarom wij lid werden, was om te kunnen verwijzen naar algemene voorwaarden. Niks meer en niks minder. En omdat de NHG enkele tientjes goedkoper was dan de Kring Tuin & Landschap, viel daar de keuze op. Ook toen was er al constant gezeur en stammenstrijd. En ook toen snapte ik er geen snars van.

Maar hoeveel er ook met modder werd gegooid, alles kwam toch weer op zijn pootjes terecht. De cao kwam er keurig op tijd, er was inbreng in de organen en iedereen had te vreten. U ziet, als je het van afstand bekijkt, is het veel gemakkelijker oordelen.

En hoe belangrijk is die VHG nou werkelijk? Niet dat ik er van af wil, hou me te goede, maar er zijn van die dingen die simpeler kunnen.

Want zeg nou zelf, zo moeilijk kan het toch niet zijn om een beetje branchevereniging overeind te houden. Er zijn pakweg drie of vier taken die moeten staan als een huis: cao, onderwijs en vertegenwoordiging naar de overheid toe. De rest is eigenlijk bijzaak en je ziet dan ook dat daar de meeste stront van komt.

Een beetje hovenier zou daar geen probleem mee mogen hebben, maar kennelijk werkt dat anders. Want het enige probleem van de VHG is de achterban. Het is allemaal kommer en kwel en men heeft het vertrouwen van een pissebed in een stekelvarken.

Als ik één dag directeur van de VHG zou zijn, zou ik het wel weten. Ik zou een paar blonde chickies in dienst nemen die wel raad weten met die eigenheimers van een hoveniers. Niet zeuren maar poetsen! ‘De VHG komt naar je toe deze zomer!’ En na één hete zomer ligt elke hovenier letterlijk en figuurlijk aan de voeten van de directeur van een sprankelende VHG.

De vergaderingen worden werkelijk een feest. Geen gezeur, geen gehakketak. Maar vrolijke gezichten, creatieve gedachten en sterke verhalen. Met optredens van Barry Hay en de Metropole Big Band. LET’S SPEND THE NIGHT TOGETHER.

Het is duidelijk. Hoveniers en de VHG moeten elkaar weer leuk gaan vinden. Mekaar weer respecteren. Weer vertrouwen. Het is zo simpel. Een compliment over en weer, misschien wat lieve woordjes, een knuffel hier, een kneepje daar.

En Peter Loef? Wie weet, leest die mee.