Het is zaterdagmiddag één uur als we onze jongste uitzwaaien. Een week lang zijn we zonder kinderen. Twee zijn op zeilkamp en Joep is een week op korfbalkamp. Geen kinderen… dat is lang geleden. Samen fietsen we naar het dorp, nog net niet hand in hand en ‘t eerste ‘t beste terrasje is van ons.

Het is zaterdagmiddag één uur als we onze jongste uitzwaaien. Een week lang zijn we zonder kinderen. Twee zijn op zeilkamp en Joep is een week op korfbalkamp. Geen kinderen… dat is lang geleden. Samen fietsen we naar het dorp, nog net niet hand in hand en ‘t eerste ‘t beste terrasje is van ons.

 

Daar zitten we dan. “Gek hè,” zegt mijn vrouw. “Geen telefoontje van waar blijf je, geen gezeur van wat eten we. Wat is het leven toch simpel zonder kinderen.” We zijn het samen helemaal eens. We leunen eens goed achterover en bestellen een mooi flesje wijn en, oh ja, doet u ook maar de kaart. We maken er meteen maar een uitje van.

 

En zo eten we die week drie keer buiten de deur, bezoeken vrienden die we tien jaar niet hadden gezien en blijven hangen in de kroeg.

De vierde dag zijn we thuis. Ook weer eens lekker. Gewoon spinazie met een balletje gehakt. We genieten van het samenzijn. Kinderen zijn leuk, maar zo samen is toch ook een feest. We filosoferen er op los. Als ze de deur uit zijn dan gaan we reizen maken. Naar China en Vietnam. Over drie jaar gaat de eerste misschien al studeren.

 

De vijfde dag heb ik veel afspraken met klanten. Iedereen wil nog graag voor de vakantietijd weten waar die aan toe is. Opdrachten worden binnengesleept en we drinken nog een biertje op de zaak. Als ik thuis kom, is het stil in huis. Briefje op tafel: BEN TENNISSEN XXX.

Geen probleem. Op mijn gemak eet ik mijn prakkie uit de magnetron, lees mijn krant en kijk de Tour de France. Als ik weer wakker word, lig ik op de bank te slapen.

 

De zesde dag is ongeveer gelijk aan de vijfde. Alleen zijn de rollen nu omgedraaid. BEN GAAN ZEILEN XXX

 

Op de zevende dag zijn we vroeg uit de veren. Beetje zenuwachtig. Vandaag komen ze weer thuis en dan moet je wel op tijd klaar zijn om ze op te wachten. Om negen uur zijn de boodschappen gedaan en zitten we klaar. Ze mogen komen, maar voor twaalf uur gebeurt dat niet.

 

Daar is de bus! De kinderen stromen naar buiten en Joep komt glunderend naar ons toe. Dikke ogen en geen stem door gebrek aan slaap. We knuffelen hem bijna plat. De andere kinderen zijn er ook weer en we bereiden een heerlijke maaltijd.

 

De verhalen komen op tafel. Ze hebben heel wat meegemaakt en willen het graag aan ons kwijt. Ik kijk mijn vrouw aan. Blij dat iedereen weer thuis is. Kinderen… heerlijk!