Titel
Met de klant loop ik door de tuin van een oud statig pand, wat ze net gekocht hebben. Rond de erfafscheiding staan nogal wat mooie essen, meidoorns en een enorme eik. De bomen komen prima tot hun recht. De vrouw des huizes denkt daar anders over: “veel te groot!”
De buurman komt aangelopen en de vrouw stelt mij zonder blikken of blozen voor als “de tuinarchitect die vindt dat deze bomen hier niet thuis horen.” … Wat doe je dan? Je opdrachtgever publiekelijk afvallen? Zeggen dat je volgens de wet op de architectentitel niet als zodanig benoemt mag worden?
Het maakt maar weer duidelijk hoe je soms wordt misbruikt. Alleen om indruk te maken op een ander...
Ongeveer tien jaar geleden heb ik overwogen om de cursus 'Tuin en Park' te gaan doen op Larenstein. Twee jaar pittige studie, en dan nog twee jaar eraan vast plakken. Nog even je portfolio presenteren en je kan de titel aanvragen: tuin- en landschapsarchitect. Het opent deuren die voor een eenvoudig vormgever gesloten blijven. Tenminste dat dacht ik.
Inmiddels weet ik beter. Ook zonder titel kun je succesvol zijn. Piet Oudolf is het levende bewijs. En natuurlijk bouw je op Larenstein heel veel kennis op, maar vergis je niet. Je bent groter dan je denkt. Met tientallen jaren ervaring ben je specialist in je vakgebied. Daar kan geen Larenstein tegenop.
Het is daarom wel een goed idee, wat ik in T&L las: om schoolverlaters van een masteropleiding niet direct de tuinarchitectentitel te geven. Eerst een paar jaar werken om zo 'brede praktijkervaring' op te doen. “Deelnemers volgen een individueel programma op een architectenbureau”, zo lees ik in het artikel.
Brede praktijkervaring? Wat mij betreft zouden die architecten in spé er goed aan doen om ook een jaartje met een hovenier mee te lopen. Kunnen ze leren hoe een buitenruimte gecreëerd wordt en wat er allemaal bij komt kijken. Een ‘hovenierstoets’ geeft de aspirant-architect pas écht bewijs van vakmanschap en zicht op een succesvolle toekomst.
 |
Reageer |
