Afspraak
Ik heb een afspraak met mijn vrouw: donderdagmiddag is voor haar. Het werk vraagt zoveel aandacht, en altijd is ‘het belangrijk’, dat het privé-leven er behoorlijk bij inschiet. 'Plan gewoon een vaste middag in de week vrij en hou je eraan', zei laatst iemand. En daar moest ik even over nadenken. Vanaf zondagavond tot en met zaterdagmiddag staat in deze tijd de boog behoorlijk gespannen. Eén middag vrij in de week geeft even dat moment van rust, wat toch wel lekker is.
En zo fietsen we samen naar de stad. Terrasje pakken en naar de modezaak. Kijken voor een nieuwe jas…
Voor mijn gevoel sta ik al een uur naast het pashokje. Af en toe geef ik iets aan of breng ik iets weg. Ik doe me best om vrolijk te blijven, het is tenslotte een vrije middag, maar het valt me niet mee. Met mijn gedachte ben ik bij mijn beplantingsplan wat morgen af moet. Dat wordt nog aardig pezen. Maar dan neem ik een besluit: geen gezeur. Afspraak is afspraak. Fluitend loop ik tussen de singletjes door. In de aanbieding voor 12,50. Uit balorigheid neem ik er een op. Paars. Blij dat ik geen vrouw ben. Ik hou hem voor me maar het zegt me niets. Geef mij maar een overhemd.
Op het terras is het een drukte van jewelste. Heerlijk in de middagzon drinken we thee. Naast ons vier studentes die giechelen over mooie mannen. De lente hangt in de lucht. Juist als ik écht een vakantiegevoel krijg gaat de telefoon. De leverancier. Of ik de plantlijst opnieuw kan mailen. Doe ik. Geen probleem.
Daarna. Rust. Niets. Gewoon lekker keuvelen. Pas als we willen overgaan op een wijntje wordt er opnieuw gebeld. 'Waar ben je?', mijn dochter. 'Kun je me komen halen, ik sta zonder benzine.' Sorry Loes, nu even niet, heb een afspraak met je moeder. Dan, een sms-je, 'kun je even bellen, de tekening klopt niet'. Ik bel met de aannemer. Drie kwartier! Het probleem is opgelost, maar mijn kop gloeit ervan. En dan pas besef ik het: ik zit alleen aan het tafeltje. Mijn vrouw zit 2 tafeltjes verder. Van haar hoeft het al niet meer. Oké, dit is niet de manier. Zo werkt het van geen kant.
We doen het anders. Nu even doorpezen. Af en toe even een moment van rust. Als het kan. En van de zomer. Dan nemen we het er van. Drie weken vrij. Of vier! Fietsen we de hele streek door. Maakt niet uit waar naar toe. Of hoelang…
Afspraak is afspraak.
 |
Reageer |
