Drukke dag. De hele dag racen. Onder Pauw en Witteman gaan de luiken dicht. Ik ga naar bed. Ik sleep mezelf naar boven. Lekker slapen. Maar als ik eenmaal lig ben ik klaarwakker. Of ik wil of niet maar de gebeurtenissen van vandaag dringen zich op. En hoe langer ik lig te draaien, hoe kwaaier ik word. Tot ik pisnijdig naar het plafond staar. Wat is er gebeurd?

Een e-mail van een klant spookt door mijn hoofd. Het ontwerp van de tuin is voor de derde keer afgekeurd. Nota bene het beste wat ik in maanden heb gemaakt! En waarom? Het is te duur! Maar versoberen of versimpelen willen ze niet!

Als ik het plan eenvoudiger maak, voegen ze onderdelen toe om het geen ‘uitgekleed verhaal’ te maken, maar als dan blijkt dat het duurder wordt, vallen ze mij aan dat ik het budget niet aanhoudt.

De laatste mail zat vol met verwijten. Het duurde te lang, ik hield me niet aan het afgesproken budget en ik was niet flexibel. DAT HEB IK IN 20 JAAR NIET GEHOORD !!!

Toch slaat de twijfel toe. Hou ik niet teveel vast aan mijn ‘briljante’ ontwerp? Ben ik wel écht bereid om concessies te doen? Moet ik niet gewoon met een blanco vel beginnen? Ik weet het niet. Het heeft de relatie in ieder geval geen goed gedaan.

Want hoe nu verder? Afblazen? Zoek het maar uit, ik geloof er niet meer in? Dat is mijn eer te na! Meegaan en weer een aanpassing doen met het risico dat ze het weer afkeuren en mij nóg meer verwijten gaan maken? Dat is dweilen met de kraan open.

Ik weet het niet. Het enige dat ik weet is dat ik er morgen vroeg uit moet. Slapen moet ik en wel nu! Maar daar is geen sprake van. Ik blijf maar spoken.

Dan ineens, doemt zich een beeld op van een tuinontwerp. Ik zie het helder voor me, het is ingekleurd en afgewerkt. Onmiddellijk dringt zich een volgend beeld op, een blije klant, we gaan de tuin maken. We schudden de handen en ik bedank voor de opdracht. Een mooie klus. En daarna niets. Een tijdje tenminste…. De wekker verstoort ruw de serene rust.