De kracht van de plek
In mijn vak als ontwerper zit ik dicht bij de schoonheid van het bestaan. In de plannen die ik presenteer is de rommel opgeruimd, er is helderheid en alles is op zijn plaats. Kortom ik bedenk de ideale wereld.
Maar tegelijkertijd is het de wereld van de illusie. Oké, het plaatje klopt. Functies hebben hun plek gekregen. Er is beleving, sfeer, orde. Maar tegelijkertijd weet ik dat het nooit zo wordt. Uiteindelijk is de man met de snoeischaar degene die bepaalt hoe de tuin wordt. Of anders wel de kinderen, de radio van de buurman of het weer. Want hoe Toscaans de inrichting ook is. Het zal nooit Italië worden.
Wat overblijft is het verlangen. Met een paar gletsjerkeien kun je het verlangen naar de alpen oproepen en daarmee het gevoel en dan ben je er al bijna. Zo simpel kan het dus zijn. Jammer is alleen dat je deze emotie maar heel even kunt vasthouden. Een foto van je vakantie op Bali doet in het begin wonderen. Maar vroeg of laat beleef je het niet meer. Tijd om er weer eens écht naar toe te gaan.
En zo is het met de tuin ook. Steeds sneller zijn we uitgekeken op die olijf, die strakke vijver en die gestucte muur. We hebben het gezien en er moet weer iets anders. En hiermee liggen we aan de ketting van de woon- en tuintrends. Elk jaar een nieuw kleurtje. Zum kotzen.
Wat overblijft is de plek zelf. Met zijn unieke eigenschappen. Zijn licht, zijn gevoel en daarmee zijn eigengereide identiteit. Die is er en daar kan niemand omheen. Die onderga je, bewust of onbewust. En de waarde is blijvend. Voor altijd.
Laten we als vakmensen ons concentreren op het versterken van die identiteit. Door op te ruimen, te ordenen en vrij te stellen. Doe recht aan de plek en hou je eraan. Gebruik termen als licht, massa, openheid en geslotenheid. Abstracties die tijdloos zijn. Hoe sterker de plek, hoe ingetogener de decoratie kan zijn. Tot we komen tot plekken waaraan niets meer toegevoegd hoeft te worden. Die altijd het goede in zich hebben. De illusie voorbij…
 |
Reageer |
