Verandering
Het stond vanmorgen in de krant: “Toenemend optimisme kansen rechts kabinet”. Inderdaad. De kansen op een rechtse samenwerking van VVD, PVV en CDA lijken toe te nemen.
Nou wil ik me niet bemoeien met uw politieke voorkeur en al helemaal niet oordelen over goed en slecht, maar er is wel iets aan het veranderen.
“Wat zie je hier toch veel buitenlanders”, fluistert mijn moeder, als ik met haar het ziekenhuis uit loop. Ik kijk haar aan, van opzij. “Wat bedoel je ma? De huidskleur of het paspoort?” Ze kijkt verontwaardigd terug: “dat zie je toch!” Wat ze écht bedoelt laat ze in het midden. Ze is nog van voor de oorlog, die moeder van mij. Opgegroeid in een streng katholiek gezin en het geloof is nog steeds een vast gegeven. In de kleine gemeenschap van de tuindersfamilie wordt VVD of CDA gestemd. Al jaren. Mijn vader had altijd een heel sociaal gezicht naar de wereld, gaf gul aan goede doelen. Maar de mening in de Telegraaf werd rücksichtslos gevolgd.
“Die buitenlanders moeten ze gewoon het land uitzetten”, riep mijn vader hard door de kamer na het lezen van zijn krantje op zondagochtend. En dan had je de poppen aan het dansen. Want bij mij sloegen de stoppen dan helemaal door. Wat volgde was een felle discussie met als gevolg ruzie die eindigde met een aftocht naar mijn kamer. Ik kon gewoon niet begrijpen dat een intellegent mens zo ongenuanceerd kon denken.
En dat kan ik eigenlijk nog steeds niet. Want hoe kun je nou een partij hebben die in een god gelooft van vriendschap en vergeving. En die gaat dan praten met een partij van haat en buitensluiten. Ik ben absoluut niet gelovig, maar áls je het dan bent, hou je er dan ook aan en ga niet heulen met de duivel.
En zo kom ik weer terug bij mijn moeder. Ik neem aan dat ze CDA gestemd heeft. “Zie jij die PVV zitten?” vraag ik haar als we in de auto stappen. Ze zit naast me en houd haar tas stevig vast. Kennelijk zoekt ze houvast. “Ach, ik weet niet, je ziet tegenwoordig zoveel van die zwarten. Dat vind ik wel een bedreiging. Maar wat heb ik er nou mee te maken? De pastoor is laatst op bezoek gegaan bij de moskee en zondag komen ze bij ons. Uiteindelijk willen we toch allemaal hetzelfde. In vrede samenleven en een beetje ons eigen ding blijven doen”.
Zó hier heb ik niet van terug. Kerken stromen leeg, moskeeën stromen vol, maar mijn moeder is de rots in de branding. Ik ben trots op haar. Laat die PVV maar komen, bedenk ik me, daar weten ze bij het CDA wel chocola van te maken. Ik glimlach bij de gedachte.
Op weg naar huis is een wegomlegging. Hier verrijst een nieuwe enorme moskee. Op de radio zingt Bob Dylan:
Come mothers and fathers
Throughout the land
And don't criticize
What you can't understand
Your sons and your daughters
Are beyond your command
Your old road is
Rapidly agin'.
Please get out of the new one
If you can't lend your hand
For the times they are a-changin
 |
Reageer |
