Zin
Eindelijk, daar gaan we dan, op vakantie. En niet zomaar een vakantie, maar iets wat ik al heel lang wil. Zeilen in Zweden met het hele gezin. Om precies te zijn: het gebied boven Göteborg; het Skagerrak. Het trekt al jaren. En dit jaar zag ik mijn kans schoon, sinds mijn oudste dochter Loes verkering heeft met een jongen die goed kan zeilen.
Toen ik van de winter even alleen met hem was vroeg ik het hem: "Zeg Winfred, wat denk je, is het in augustus nog aan tussen jullie?" '???" "Nou ja, ik wil de vakantie gaan plannen en nou dacht ik te gaan zeilen in Zweden. Dus, als jij nou zorgt dat het nog aan is tussen jullie, dan mag jij mee."
Daar had Winfred wel oren naar. En zo komen we dan aan bij ons gehuurde zeiljacht. Ik slik toch wel even. Het is een racemonster van een dikke 12 meter en met zijn elektrische lieren, zelfkerende fok en autopilot ziet het er indrukwekkend uit. Nou ja, eerst maar zien weg te varen. En onder toeziend oog van de eigenaar varen we keurig netjes de haven uit.
Ik merk dat ik toch wel gespannen ben. Ik heb dit reisje binnen mijn gezin ‘verkocht’ als een snoepreisje met alleen positieve superlatieven. De omgeving is prachtig, maar het weer is wisselvallig en er zijn kwallen. Waar ik echt nerveus van wordt zijn de puntige rotsen die net wel of niet boven water uitsteken. Bij een aanvaring is de schade niet te overzien. In gedachte zie ik de krantoppen verschijnen: Gezin omgekomen na schipbreuk op rots. Vader moest zo nodig op avontuur…
“Kan iemand mij vertellen waar we zijn!?” roep ik. Ik tuur op de kaart en kijk om me heen, maar ik zie geen aanknopingspunt. Alle rotsen lijken op elkaar. In de kuip ligt iedereen onderuit, boekje lezen, beetje chillen. Ik krijg dan ook geen antwoord.
Acuut gooi ik de boot in de wind. Alles klappert en iedereen schreeuwt door elkaar, maar we liggen tenminste stil en daar gaat het om. Als alles weer bijgedraaid is praten we bij. “Pap, we hebben je al 3x gezegd dat je gewoon 300 graden moet sturen, dan kan het niet fout gaan! Zit nou niet zo te zeuren!”. Tim, mijn zoon is écht pissig op me. Oei! Dit doe ik niet goed. Ik moet vertrouwen hebben. Zeilen is teamwork.
Ik bied mijn excuses aan, zeg dat ik me verantwoordelijk voel, maar het is al klaar. Geen probleem. De dagen daarna kan ik me beter ontspannen, we genieten echt van de natuur, het zeilen en elkaar. Wat is Zweden toch mooi. Ik doe inspiratie op voor mijn werk en maak prachtige foto’s.
En zo krijg ik er weer zin in. Zin om aan het werk te gaan, zin om mooie tuinen te maken. De accu wordt weer opgeladen en nu, thuisgekomen, heb ik mijn drive weer gevonden. Let’s go to work!
 |
Reageer |
