Help
Ik ben op weg naar een klant, die vorige week belde: 'Ik wil even een afspraak maken. Bij ons in de tuin.' Prima, geen probleem. Mag ik weten waar het over gaat? 'We moeten even naar de beplanting kijken.'
En zo rijd ik de lommerrijke laan in waar de villa gelegen is. Gek eigenlijk. Ik ben hier een paar maanden bijna dagelijks geweest. Reed het ritje als vanzelf en nu komt het me toch weer vreemd voor. Ik beleef het opnieuw, dat gevoel, dat proces, van aankomen, spanning, de klant winnen, de tuin creëren.
Maar de tuin is inmiddels klaar en aangelegd en ik ben benieuwd hoe het erbij ligt. Wat bedoelde de goede man eigenlijk met 'naar de planten kijken'. De spanning stijgt wederom.
Als ik aan kom rijden zie ik het direct: hier wordt geen onderhoud gepleegd. In de borders zie ik nog net de Veronica bloeien maar voor de rest is het een zooitje. Spanning maakt plaats voor plaatsvervangende schaamte. Zo was het niet bedoeld.
De vrouw doet open en ontvangt me hartelijk. Ze begint over vakantie en klept honderduit. 'Hoe was Zweden?' Dan heb je mij wel natuurlijk. De relatie is in ieder geval goed, nu de inhoud nog, bedenk ik me. Ook manlief die erbij gekomen is kletst gezellig mee. Maar ik kom hier niet voor de thee.
'Hoe gaat het met de tuin?', probeer ik. We staan buiten en ik durf nauwelijks om me heen te kijken. In de border staan meelbomen waar je je fiets tegen kunt zetten. 'We hebben op jouw aanraden dat tuinset gekocht. Prachtig!' Is dit alles? Hier worden omtrekkende bewegingen gemaakt. Dan maar recht door zee. 'Lukt het onderhoud nog een beetje, er staat nogal wat onkruid.' Het geklep verstomd. Even is er niets. Alleen het ruisen van de wind. De natuur houd zijn adem in en wacht op een antwoord.
'Tsja, we zijn niet zo tevreden met de beplanting. Het onderhoud valt tegen en we hadden hulp van een Hongaar, maar die deed een dag over een paar vierkante meter…' En inderdaad zie ik een stukje gewied. Precies waar ik een bloemenweidje had gepland. Alles grondig gerooid. Ik tel tot tien, probeer na te denken. Waar is het fout gegaan? Ik voel me schuldig en verantwoordelijk.
Ik leg uit wat de bedoeling is, geef aan dat het nog niet te laat is. 'Ik regel een hovenier die van wanten weet. Die maakt de boel schoon en geeft extra mest. Dan groeit het nog vóór de winter redelijk dicht.' En zo doen we het. Ik mag wat begeleidingsuren opnemen om te zorgen dat het goed gaat. Als vrienden nemen we afscheid.
Als ik naar huis rij probeer ik te ontspannen, maar het lukt nog niet. Voelde ik me teveel betrokken? Het is toch niet mijn schuld dat het zó uit de hand liep? Maar daar gaat het niet om. Feit is dat je handelt en de boel oplost. De relatie wordt daar alleen sterker van. Ik gooi mijn raampje open en zet zet de radio harder. Yess! Heerlijk…Mensen helpen.
 |
Reageer |
