Pap van
Zo na de vakantie, als ik weer lekker in mijn ritme zit, moet er van alles. Ik bruis van de energie en het moet vooral aan twee voorwaarden voldoen: als het maar veel is en als het maar nieuw is. . Over twee maanden weet ik dat ik weer te veel hooi op mijn vork genomen heb, maar nu kan de uitdaging niet groot genoeg zijn. Oude klusjes worden met één ommezwaai weggewerkt of afgeserveerd en nieuwe ideeën krijgen ruim baan.
In die hoedanigheid viel mijn oog op de advertentie. Cursus! Pittig, uitdagend en verrijkend. Pfoeh, dit lijkt me wel wat. Sterker nog, door mijn enthousiasme kan ik er alleen maar positieve dingen bij bedenken. Nieuwe inzichten in mijn vakgebied, nieuwe mensen ontmoeten, intellectueel ontwikkelen, uit de sleur… Ja, hier wordt ge blij van…
“Maar wie doet dan vrijdag de hond?” dat is mijn vrouw. Die is van de praktische. Tsja.., hond. Je gaat je intellectuele toekomst toch niet ophangen aan de hond? “En wanneer doen we dan de boodschappen? Zaterdag?” Ja, jeetje, zo gaat de lol er alweer vanaf. Zaterdag boodschappen is een crime.
Maar het heeft consequenties. Ik wil er nog eens goed over na denken. De kosten zijn behoorlijk. Is het dat wel waard? En ik zal nog efficiënter met mijn tijd om moeten gaan. Al met al zal er brood op de plank moeten. Dus wil ik de uren halen, zal er geschoven moeten worden ten koste van vrije tijd. Ik besluit mijn netwerkclubje op te zeggen. Tijd om daar ook weer afstand van te nemen. Al met al ruim ik een paar tijdvreters op en zo ontstaat nieuwe ruimte.
Over de cursus doe ik nader onderzoek. Kan ik het aan? Verdien ik de investering terug? Pas ik in de groep? Is dit écht wat ik wil? Plussen en minnen komen op tafel. Een genuanceerd beeld ontstaat. En het leuke is: de plussen winnen!
De knoop kan doorgehakt worden. Ik ben er klaar voor. En de hond ook. Laat maar doorkomen die training. Daar lusten we wel pap van…
 |
Reageer |
