Leve de natuur!
Ooit, lang geleden, was er Gaia, de moedergod in de Griekse mythologie. 'Eros bracht Gaia ertoe zich te verbinden met water en lucht. En zo bracht zij de zee (Pontus) en de hemel (Uranus) voort. Toen deze zich bedreigd voelden, probeerde zij haar kinderen te beschermen. Gaia liet in haar aardse schoot het ijzer ontstaan, maakte een scherpe zeis en gaf dit als wapen. Hierdoor kwamen misdaad en geweld in de wereld.'
De Grieken van 2500 jaar geleden voelden zich onderdeel van de natuur. Het leven was een myhte...
Het christendom noemde die mythe God. We werden rentmeester met de taak goed voor de natuur te zorgen. De mens kwam daarmee centraal te staan. De natuur werd doorgrond en de mens werd schepper...
Vanaf toen is het definitief misgegaan.
We eisen de volledige overheersing op. In de Oostvaardersplassen worden Konikspaarden afgeschoten omdat de Tweede Kamer het zielig vindt als ze onder natuurlijke omstandigheden leven. Als door sneeuw de treinen uitvallen zijn we uit ons doen en krijgt de NS de schuld. De eikenprocessierups heeft Nederland definitief veroverd, de politiek eist een oplossing.
Maar dit is toch van alledag, hoor ik u denken. Er zullen altijd problemen zijn. Helaas wel, zou ik willen zeggen. Kennelijk lukt het ons niet om de wereld te verbeteren. Sterker nog, het lijkt of we steeds verder van onze kerstgedachte af komen te staan. Er is vervlakking en we zijn ‘van God los’.
Dat is wel erg pessimistisch, bedenk ik me, als ik uit het raam kijk. De tuin ligt onder de sneeuw. Het dooit. Het pad is spekglad en mijn vrouw heeft gevraagd of ik zout wil strooien. 'Anders kunnen we niet naar buiten.' Inderdaad. We accepteren het niet meer. Het is gewoon onmogelijk geworden. Binnenblijven, omdat de natuur het niet toelaat om naar buiten te gaan, komt niet in ons systeem voor. Hoe hard het KNMI ook een weeralarm afroept. Stoïcijns vervolgen we onze weg. We moeten die tuin inplanten. We verwachten de trein op tijd. We zullen onze doelen bereiken.
Misschien is dat wel mijn wens voor 2011. Dat we wat minder van onszelf verwachten. Met het besef dat we één zijn met de natuur. Uiteindelijk hadden die Grieken het nog niet zo slecht bekeken. Het wordt tijd dat we daar weer achter komen. Leve de natuur!
 |
Reageer |
