De krant staat er vol mee: het klimaat is aan het veranderen. Tijdens de storm van 31 oktober is Nederland aan een ramp ontsnapt. Rijkswaterstaat heeft 2 monstergolven gemeten van 17 en 19,8 meter hoog! Op Lauwersoog dreven de auto’s van de dijk en de paarden kwamen in het nauw. We kennen het verhaal.

 

Ogenblikkellijk kwamen de doemscenario’s op tafel: bij een volgende storm staat heel Nederland onder water. Door bodemverzakking, zeestijging en ander natuurgeweld blijft van ons landje niet veel meer over dan Maastricht met wat aanpalende dorpen.

De Cauberg krijgt eindelijk zijn jachthaven en koning Alex regeert vanuit het Frijthof. Niks geen Jan Peter en Wouter die rollend over straat gaan om ruzie te maken. Niks geen Rita meer, die asielzoekers weert, simpelweg omdat er geen hond is die dit land nog kan vinden.

Nee, alles zal anders zijn. Marokko zal zijn grenzen sluiten om grote groepen Nederlanders buiten te houden en op de verplichte inburgeringcursus zal geiten melken een vast onderdeel zijn.

De ontwikkelingen gaan snel en de oplossingen komen en gaan. Extra dijken, een tweede gordel waddeneilanden voor de kust. Allemaal om het naderend onheil te keren…

En ondertussen gaat alles gewoon door: we stoken de kachel op en rijden ons een slag in de rondte. In een tuin zijn we een complete verwarmingsinstallatie aan het aanleggen. U leest het goed.
De mevrouw vond het toch wel lekker om de oprit ijsvrij te houden. En dus wordt er een buizenstelsel ingegraven waar je een heel huis mee warm stookt. We doen er graag aan mee, want de klant is koning.

Tijdens de koffie spreekt de klant mij aan:
“Erg hé, dat klimaat?”
-“Tja..”
“Zo is het warm en zo is het koud.”
-“Nou en of.”
“Maar vroeger was er toch ook een ijstijd?”
-“Huh, hoe bedoelt u?”
“Nou, ik bedoel, die kan toch weer komen?”
-“Tja, wie weet.”
“Nou, dan kan ik in ieder geval met mijn auto de garage in.”
-“Zo is het maar net.”

Het is half november. Op de radio worden zomerse temperaturen voorspeld …