Hand in hand
VHG doet zijn uiterste best om de ontwerpers in de groene ruimte aan zich te binden. Na het opheffen van BRAVVO is de kudde een beetje losgeslagen. NVTL is een alternatief, maar dit oude bolwerk van bobo’s schrikt veel ontwerpers af. Door thema-avonden te organiseren probeert de VHG ontwerpers en hoveniers dichter bij elkaar te brengen.
Nu zijn ontwerpers niet van die kuddedieren. Laten zich moeilijk in een hoek drijven. En terecht. Ontwerper zijn is niet alleen een vak van een tekening maken voor een hovenier. Het is een missie voor het leven.
De Duitse filosoof Martin Heidegger zei het al: We zijn met z’n allen in deze wereld op aarde ge-worpen. Dat was geen keuze van ons, het is ons overkomen. Michel Lafaille voegt er het volgende aan toe: “Tuin- en landschapsontwerpers hebben de taak onze omgeving in te richten, zodat de mens zich bewust wordt en zó zijn eigen leven beter begrijpt. Daarmee kunnen wij als mens ont-worpen worden.”
Geen sinecure dus. Dat ont-werpen. Het geeft de ontwerper extra verantwoordelijkheid. Hij dient antwoord te geven op essentiële vragen. Wat is dat: thuis voelen? Hoe kan ik identiteit geven aan deze plek? Waarom worden afbakeningen steeds belangrijker? Het zijn de vragen die de ontwerper zich steeds zal moeten stellen. Het is een autonoom proces, met een hoog abstractieniveau.
Hoe autonoom ook, de ontwerper is slechts een schakel. Het definitief ontwerp is niet het einde, maar slechts een begin. En daarin is de hovenier essentieel. Om tot een goed resultaat te komen zullen hoveniers en ontwerpers dus inderdaad om de tafel moeten gaan zitten. Dat is een open deur, ik weet het, maar waarom doen we het dan niet?
Het initiatief van de VHG verdient lof. Op basis van gelijkwaardigheid, kan de relatie alleen maar groeien. Ziet u het al voor u? Die rationele, ietwat verlegen hovenier, hand in hand door de tuin, met zijn creatieve, frivole ontwerp(st)er?
Ik weet het zeker, het wordt een warme winter.
 |
Reageer |
