Bella Italia
Ik ben in een theater beland. Het grootste theater van de wereld. Venetië. De stad, die ligt in een enorme lagune aan de Adriatische zee. De stad die bevolkt wordt door toneelspelers en publiek. En the show must go on..
Hoe ben ik hier gekomen? Italië. Het was het onontdekte land. Was er nog nooit geweest. Bekend waren de verhalen. Over de de kunst en de cultuur. Ik moest en zou erheen. Om inspiratie op te doen. Om te zien hoe het was. De Renaissance. Hoe het begon. En mijn vrouw mocht mee. Dus vlogen we naar Milaan. Niet voor een jurkje, maar voor Leonarda da Vinci. Ademloos staarden we naar Het Laatste Avondmaal in het Santa Maria delle Grazie...
In Vicenza stonden we voor villa Rotonda, Palladio’s meesterwerk. Verdwaasd liep ik er rond. Probeerde te begrijpen hoe het moest zijn geweest, vijfhonderd jaar geleden. Daarna Padua, om Giotto te zien. Vijftien minuten lang stonden we met een schoolklas giechelende pubers zijn fresco’s te bewonderen. Daarna werden we er door de bewakers uitgegooid. Volgende groep.
Na vijf dagen kunst en cultuur waren we redelijk verzadigd. Het was mooi, zeker, maar we waren onderdeel van een industrie. De Italianen waren meesters geweest in het vervaardigen van de kunst, maar wisten het bovenal te cultiveren. Als cultuurvee togen we van stad naar stad, lieten ons uitwringen voor een glimp. Van wat? Verbinding met een verleden. Voelbaar in de tijd. Maar ben ik geïnspireerd? Ik weet het niet.
,,Wat wilde je ook alweer in Venetië zien”, vraagt mijn vrouw aan het ontbijt van dag zes. We zitten in de ochtendzon op ons balkon, met uitzicht over een prachtig plein. Ik kijk in mijn boekje. Het Dogenpaleis, Titiaan, Tintoretto... ,,maar we kunnen ook gewoon rondwandelen en zien waar we terechtkomen.” En aldus doen we. Met de Vaporette laten we ons kriskras door de stad brengen, ineens bevinden we ons in een zaaltje midden in een operette met muziek van Vivaldi. Kippenvel! We zitten uren op een plein aan de Limoncello. Dit is Venetië! Een sprookje. Maar wel écht. Het sfeertje, de taal, ja zelfs de toeristen doen mee in het verhaal.
Ik bestel nog een drankje en vraag de rekening. €12,50 per glaasje citroenschil! Glimlachend betaal ik. Bella Italia!
 |
Reageer |
