Buurman
Vier weken geleden meldde ik u hoe twee monumentale populieren bij de buren omgezaagd werden. Hoeveel moeite ik daarmee had. Nu, in deel twee: het vervolg.
Na een dag afspraken draai ik mijn tuinpad op. Ik zie een rode vlek tussen het groen: de buurman. Hij is pensionado die veel in Spanje verblijft en af en toe overkomt. Voor de post, het huis en een beetje te rommelen in de tuin, zoals nu. Op de plek waar de populieren stonden is ‘ie aan het opruimen. Knipt klimop weg en harkt de boel aan.
Ik zie hem staan en overdenk mijn relatie met hem. Toen ik ooit tijdelijk wat planken aan zijn kant van het tuinhek legde (ik blijf een verzamelaar van tuinmaterialen) sommeerde hij aangetekend om de spullen weg te halen. Oké het was wat veel en ik snap dat je dat niet op andermans terrein neerlegt, maar om dan gelijk brieven te schrijven... Stilletjes heb ik alles weggehaald en sindsdien groeten we niet meer.
Zo mijmerend ziet hij me staan en stopt met werken. “Lukt het?” begin ik iets van een gesprek. Hij tikt op de grond. “Beton. Er ligt hier een duiker en nu kan ik niet planten.” Even twijffel ik maar voor ik het weet sta ik naast hem. Schiet gelijk in mijn vertrouwde rol als adviseur. “Als je nou de overgang naar de straat anders maakt dan kan de duiker blijven liggen.” Even later staan we samen te scheppen en in no time hebben we het klusje geklaard. Voor het eerst bekijk ik het geheel vanuit zijn kant. Letterlijk. Ik snap nu ook dat hij boos moet zijn geweest toen hij dat hout van mij zag liggen.
We praten er niet over. Dat was toen. Nu is de plek waar de populieren stonden een bosje met jonge meidoorn en hazelaar. Er kan weer iets groeien. De buurvrouw komt erbij en kijkt ons goedkeurend aan “Volgens mij wordt het wel mooi”, zegt ze met een brede glimlach. Daar zijn we het wel over eens.
“Dag buurman.”
“Dag... buurman.”
 |
Reageer |
