Dochters
Het was op een warme dag in mei dat ik bij de Familie Beemsterboer op visite kwam. Midden in de polder stond hun boerderij met machtige populieren aan weerszijde en in de tuin oude fruitbomen en een bleek. Het tafereel kon zo weglopen uit een uitzending van Boer zoekt vrouw...
Aan de thee gezeten vroeg ik me toch wel af wat ze van me wilden en na het 2e kopje bracht ik daar het gesprek op.
“Ik wil een groot terras met een loungebank. Als we dan een schutting zetten hebben we ons eigen stadstuintje.” Zo, die stond. Ik verslikte me in het laatste slokje. “Maar u heeft zo’n mooi uitzicht, iedereen zou hier een moord voor doen..”, stamelde ik. Dat uitzicht hadden ze wel gezien, dat boeide niet, op tafel kwam het tuinmeubelboek met prachtige sfeerfoto’s van ommuurde ruimtes met trendy meubels in hippe kleuren. Ik gruwelde. “En wat verwacht u nu precies van mij?” keek ik het echtpaar vragend aan, misschien ook een tikkeltje geïrriteerd. “Nou gewoon, dat je een tekening maakt voor de tegels, want daar komen we niet uit.”
Ik zuchtte, wat doe ik hier? Moeten ze niet gewoon naar de eerste de beste tegelhal? Ik begon mijn verhaal over openheid en beslotenheid, over geleding, over de tijd, maar het mocht niet baten. Ze keken me meewarig aan, armen over elkaar. Hier was discussie onmogelijk. Net toen ik me bedacht dat ik beter kon gaan gebeurde het.
De dochter kwam binnen. Een knap meisje van rond de twintig. Ze roerde zich direct in het gesprek. Ja, ze wilde graag een plek om met haar vrienden te chillen. De meubelfolder kwam weer ter sprake en er ontstond een discussie over kleur. De beide ouders, die aanvankelijk stoïcijns bleven, mengden zich uiteindelijk in het gesprek. Eigenlijk wilden ze alleen maar alles doen om hun dochter te pleasen. Echter, voor dochterlief lag alles minder vast. Er kwam ruimte om te ontwerpen, om een afweging te maken en te komen tot iets ‘om te chillen’. Met die opdracht reed ik naar huis.
“Wat wil je eten?” belde mijn vrouw me in de auto. “Doe maar bloemkool”, zei ik. “Gatver, kunnen we niet gezellig de barbecue aansteken? Loes blijft eten.” Ik glimlachte, het is ook overal hetzelfde…
 |
Reageer |
