Winnen
We staan bij elkaar. Grapjes gaan over en weer. De stemming is dan ook een beetje uitgelaten. Dat mag ook wel want we zijn op een spannend feestje. Het is de prijsuitreiking van de ontwerpwedstrijd van Tuin&Landschap.
Begin februari 2012. Ik word getriggerd door het thema van de wedstrijd: ontwerp een Middeleeuwse tuin. Of ik aan een volledig plan toe kom boeit me niet. Het gaat mij om de oefening. In de analyse ligt de uitdaging. Het blijkt een lastige puzzel. Een reis door de tijd. Hoe meer ik me erin verdiep hoe enthousiaster ik word. Nachtenlang houd ik me er mee bezig. Tot mijn vrouw me vindt, ergens, diep verzonken in de veertiende eeuw.
“Waarom zoveel werk als je niet inzendt?” vraagt ze me. “Omdat het mij niet om het winnen gaat”, is mijn antwoord, maar het klinkt niet zelfverzekerd. “Dan trek je je toch terug als je de beste blijkt?” Dat spreken we af. Op het podium staan, het applaus aanhoren en je dan uit de wedstrijd terugtrekken. “Nee dames en heren, het ging mij puur om de oefening!” Zoiets.
Als een speer werk ik door, kom tot de essentie en weet het zeker: mijn plan is het beste.
Glimlachend begeef ik me op de prijsuitreiking. Ik hoef me geen illusies te maken: mijn naam staat niet vermeld bij de genomineerden. Ik probeer de coole houding, maar het lukt niet. Voel me gewoon tekort gedaan. Kennelijk heb ik een fout gemaakt. De noordpijl vergeten of zo. Heel flauw. Even overweeg ik weer weg te gaan. Heb hier niets te zoeken. Maar mijn nieuwsgierigheid wint het.
In de kleine benauwde ruimte staan we opeen gepakt. De jury is aan het woord, dan de genomineerden. Het duurt uren. Maar ik ben een en al oor. Ontwerpers vertellen over hun proces. Het gaat over de inhoud. Het maakt niet meer uit wie wint. Het is allemaal goed. Iedereen heeft zijn reis gemaakt, heeft geworsteld en is boven komen drijven. Ik verbaas me over zoveel kwaliteit.
“En?” vraagt mijn vrouw, “hebben ze iemand anders tot winnaar gekozen?” Mijn gezicht spreekt boekdelen. Althans voor haar. Toch blijft ze me vragend aankijken. Spottend. Met een grijns kijk ik terug. “Tsja, altijd weer die noordpijl hé. Ook genieën laten soms steekjes vallen.” We lachen er maar een beetje om. Voel me gelukkig. Pure winst.
 |
Reageer |
