Opdrachtgevers zijn soms rare gasten. Met de meest wonderlijke eisen. Voor een klant hebben we ooit een heemborder aangelegd. Het werd één bloemenzee met Borago, papaver en kaardebol. Teunisbloem bloeide er prachtig doorheen.

Opdrachtgevers zijn soms rare gasten. Met de meest wonderlijke eisen.

Voor een klant hebben we ooit een heemborder aangelegd. Het werd één bloemenzee met Borago, papaver en kaardebol. Teunisbloem bloeide er prachtig doorheen. “Waarom staan die gele bloemen erbovenuit?”, vroeg de klant zich af. Ik legde uit dat dit de natuur was. “Sommige planten zijn nu eenmaal hoger.” Of ik ze niet kon afknippen. “Ik hou van strak.” Dat weigerde ik. Natuur is natuur.

 

Op een andere klus stonden we grote bomen te planten. De vrouw des huizes wilde de bomen een halve meter dieper planten. “Dan worden ze niet zo hoog”, gaf ze achteloos aan. Daar kun je alleen maar sprakeloos van worden.

Wie betaalt, bepaalt, zei mijn vader altijd en daar had die natuurlijk gelijk in. Hij had zijn hele leven lang hard geploeterd en toen hij wat geld had verdiend, liet hij een mooi huis bouwen. Eigenlijk had hij maar één eis. Een grote huiskamer.

En dus werd het een huis met relatief kleine kamers en een gigantische huiskamer waar je twee voetbalelftallen in kwijt kon. Pa had zijn zin, maar het huis was niet het huis wat het had moeten zijn en is het nooit geworden.

Natuurlijk is het goed om te luisteren naar de wensen van de klant. Maar het ‘u vraagt en wij draaien’ levert alleen maar verliezers op. De klant krijgt wat hij wil, maar het resultaat, voldoet dát aan zijn doel. Mijn vader droomde van een grote huiskamer, maar het had nooit de balzaal mogen worden die het werd.

Een ander punt vormen technische eisen. Een boom plant je áltijd op de juiste hoogte en een schutting dient áltijd zó geconstrueerd te worden dat hij stevig staat.

Kennelijk zijn hoveniers een gedienstig volkje. Ik sprak ooit een hovenier die VVD-lid was, om daarmee zijn klanten gunstig te stemmen. We willen zó graag voor onze klanten werken, dat we alles doen om aardig gevonden te worden. Vaak tegen beter weten in.

Laten we onszelf verlossen! De emancipatie van de hovenier is aanstaande! Laten we die bullebakken van klanten eindelijk eens los! Het is genoeg!! Wij die het juk van de ongelijkheid van ons afwerpen zullen herboren zijn.

En tot we het uitspreken naar de klant oefenen we de magische spreuk. Eerst op elkaar, dan, als het goed voelt, op onze geliefde en dan, als we er helemaal klaar voor zijn, zullen we hard bonzen op de hoge voordeur van de klant.

En als de klant opendoet zullen we zeggen:
“Beste klant, er is er maar één die er verstand van heeft, en dat ben ik. Goedenavond.”